امام رضا(ع) در روز اول محرم به یكی از یاران خود به نام 'ریان بن شبیب' فرمود: اي پسر شبیب، مردم عرب در زمان جاهلیت جنگ را در ایام محرم حرام مي دانستند؛ ولي این امت احترام این ماه را از بین بردند و حرمت پیامبر(ص) را رعایت نكردند. در این ماه خون ما را حلال دانستند و هتك حرمت ما كردند و فرزندان و زنان ما را اسیر نمودند و سراپرده ما را آتش زدند و اموال ما را غارت كردند و رعایت احترام رسول خدا(ص) را درباره ما ننمودند.

سپس علی بن موسی الرضا(ع) افزودند: همانا روز شهادت حسین(ع)، پلك چشمان ما را مجروح كرد و اشك هاي ما را روان ساخت و دل ما را سوزاند و عزیزما را در زمین كربلا ذلیل كرد و نزد ما محنت و بلا را تا روز جزا به ارث گذارد. پس گریه كنندگان باید بر حسین(ع) بگریند، زیرا كه گریه بر او گناهان بزرگ را از بین مي برد.
اي پسر شبیب، اگر خواستي بر چیزي گریه كني بر حسین بن علي(ع) گریه كن. چه اینكه آن حضرت را كشتند چنانچه گوسفند را مي كشند، و با آن حضرت 18 نفر از اهل بیت او كشته شدند كه روي زمین شبیه و نظیري نداشتند.

آسمان هاي هفتگانه و زمین ها در شهادت آن حضرت گریستند. چهار هزار فرشته روز عاشورا براي نصرت آن حضرت آمده بودند و دیدند حضرت شهید شده است. لذا پریشان و غبار آلود به مجاورت آن قبر مطهر مامور شدند تا حضرت قائم(ع) ظهور كند و از یاران او باشند و شعارشان 'یالثارات الحسین' است.

امام رضا(ع) در پایان فرمودند: اي پسر شبیب، اگر دوست داري كه با ما در درجات عالي بهشت باشي؛ در حزن ما محزون باش و در شادي ما شاد باش؛ و بر تو باد به ولایت ما كه اگر كسي سنگي را دوست داشته باشد خداوند متعال او را با همان سنگ محشور مي كند.