به شکوه جوانه ها سوگند

به تب سبز دانه ها سوگند

که ز پا هيچ و هيچ ننشينيم

تا شکوفاي فجر را بينيم

عاقبت آن سوار، مي آيد

بي قراران! قرار مي آيد

راهي دگر ندارد

دلم شکسته است و زين جماعت کسي ز حالم خبر ندارد

به جز که سوزد، به جز که سازد به خويش راهي دگر ندارد

نشسته زخمي بر استخوانم که برده هم تاب و هم توانم

طبيب پير زمانه گويد که لطف مرهم، اثر ندارد

نه صحبت يارآشنايي، نه قاصدي نه صداي پايي

چه گويم از کوي خاطر خود که بويي از رهگذر ندارد

دگر هواي پريدن آري پريده از خاطر خيالم

پرنده من به بستر خون تپيده و بال و پر ندارد

بيا و محو کرانه ام شو، بيا و شور ترانه اي شو

بيا به محمل که بي تو ديگر دلم هواي سفر ندارد

حديث چشمت چه خواندني شد ز لطف اِعراب ابروانت

اشارتي کن که فراق زير و زبر ندارد