مقام معظم رهبری(دامت برکاته): قدم اوّل، طلب مغفرت كردن از خداى متعال و به خدا بازگشتن است. توبه، يعنى به سوى خدا برگرديم. هرجا كه شما باشيد، در هر حدّى از كمال كه باشيد - حتّى در حد اميرالمؤمنين عليهالصّلاة والسّلام - باز به استغفار احتياج داريد! خداى متعال به پيغمبرش مىفرمايد: «واستغفر لذنبك» (1376/10/26)
حضرت آیت الله امجد (حفظهم الله) میفرمایند:
نفس يک سر ندارد، هزارها سر دارد! اگر نفس مهار شود شيطان کاري از دستش بر نمي آيد. يکي از بزرگان با تضرع خدمت اميرالمومنين عليه السلام عرض مي کرده است که کنترل نفس من با شما، آن وقت کنترل شيطان با خودم!... مهار نفس فقط کار خداست. بايد عاجزانه از او خواست نفس ما را مهار کند و اين هم تنها با عشق ممکن است، چه هر کس بر عشق خود غيور است و خداوند غيورتر است. پس دست به دعا برداريم و از خدا بخواهيم ما را به خود وانگذارد. اين فرهنگ را هم در خانه و خانواده، در شهر و در جامعه بپراکنيم تا همگان به خداوند دخيل ببندند و جامعه خدايي شود...
مرحوم آية اللّه حاج آقا احمد امامی نقل کرده است، روزی با دوستان پای منبر مرحوم كافى آمديم، يكى از رفقا گفت، آقاى كافى با این كه مجتهد نيست، چطور مردم او را اینگونه دوست دارند و اين همه سيل جمعيت پاى منبر او میآيد؟ گفتم از خودش مىپرسيم.
بعد از منبر با او احوال پرسى کرده و گفتیم، حاج آقاى كافى مردم میگويند چگونه معروف شدهاید؟
مرحوم كافى گفت: روزى رژيم شاه مرا به كرمانشاه تبعيد كرد و يكشب در خرابهاى مرا تنها گذاشتند به طوری که از وحشت، قلبم درد گرفت و بعد از مدتی که به تهران آمدم، آقاى فلسفى را ديدم، احوال بنده را پرسيدند، گفتم قلبم درد مىكند! گفت، اگر میخواهى شناسنامه ات را بده، رفقا برايت ويزا بگيرند تا خارج از کشور معالجه شوی.
گفتم به جای اين كه میخواهى ويزاى خارج بگيرى و مرا بفرستى زير دست يك مشت دكتر يهودى و ... بعد هم معلوم نيست خوب شوم يانه. بيا و يك ويزا بگير بريم كربلا پيش طبيب اصلى و ارباب كل، آقا سيد الشهداء ابا عبداللّه الحسين (ع) شِفايم را از آقا و ولى نعمتم بگيرم.
سرانجام ويزا گرفته شد رفتم كربلا، آمدم پيش كليددار حرم آقا حسين(ع) گفتم حرم را در چه روزى مىشوئيد گفت در فلان شب. گفتم عطرى یا گلابى نياز هست كه با خود بياورم.
گفت: نه نياز نيست. رفتم و آن شب آمدم وارد حرم شدم و همانطورى كه داشتم حرم را میشستم، منقلب شدم فهميدم آقا میخواهد به بنده عنايت و لطفى كند و چيزهائى میخواهند به من بدهند، سریع رفتم ضريح را گرفتم. دادند آنچه كه مىخواستند بدهند. آى حسين، آى حسين، آى حسين جان.
مهرتو را به عالم امكان نمیدهم
اين گنج پربهاست من ارزان نمیدهم
گرانتخاب جنّت و كويت بمن دهند
كوى تو را به جنّت رضوان نمیدهم
نام تو را بنزد اجانب نمیبرم
اين اسم اعظم است به ديوان نمیدهم
جان میدهم بشوق وصال تو يا حسين
تا بر سرم قدم ننهى جان نمیدهم
اى خاك كربلاى تو مهر نماز من
آن مهر را به ملك سليمان نمیدهم
ما را غلامیتو بود تاج افتخار
اين تاج رابه افسر شاهان نمیدهم
دل جايگاه عشق تو باشد نه غير تو
اين خانه خداست به شيطان نمیدهم
گرجرعه اى ز آب فراتم شود نصيب
آن جرعه را به چشمه حيوان نمیدهم
منبع:
كرامات الحسينية جلد دوم معجزات حضرت سيدالشهداء عليه السلام بعد از شهادت
در بخشی از وصیتنامه این عارف سالک آمده است: نـمـاز را بـازاری نـکـنـیـد، اول وقـت بـه جـا بـیـاوریـد بـا خضوع و خشوع ! اگر نماز را تحفظ کردید، همه چیزتان مـحـفـوظ مـی مـاند و تسبیحه صدیقه کبری سلام الله علیها و آیة الکرسی در تعقیب نماز تـرک نـشـود؛... واجـبـات اسـت و در مـسـتـحبات تعزیه داری و زیارت حضرت سیدالشهداء مسامحه ننمایید و روضه هفتگی ولو دو سه نفر باشد، اسباب گشایش امور است و اگر از اول عـمـر تـا آخرش در خدمات آن بزرگوار از تعزیت و زیارت و غیرهما به جا بیاورید، هـرگـز حـق آن بـزرگـوار ادا نـمـی شـود و اگـر هـفـتـگـی مـمـکـن نـشـد، دهـه اول محرم ترک نشود.
دیـگـر آنـکـه ، اگـر چـه ایـن حرفها آهن سرد کوبیدن است ، ولی بنده لازم است بگویم ، اطـاعـت والدین ، حسن خلق ، ملازمت صدق ، موافقت ظاهر با باطن و ترک خدعه و حیله و تقدم در سلام و نیکویی کردن با هر بر و فاجر، مگر در جایی که خدا نهی کرده . اینها را که عـرض کـردم و امـثـال ایـنـهـا را مـواظـبـت نـمـایـیـد! الله الله الله کـه دل هیچ کس را نرنجانید!
وصـیـت از جـمـله سـنـن لازمـه است و بنده عاصی ، علی بن حسین الطباطبایی چندین مـرتـبه وصیت نامه نوشته ام و اینکه در این تاریخ که روز چهارشنبه ، دوازدهم ماه صفر سـنـه هـزار و سـیـصـد و شـسـت و پـنـج (1365) اسـت...
منبع حوزه نیوز
از فرمایشات حضرت آیت الله بهجت (ره):
مرحوم دربندى در حرم كربلا خطاب به امام حسين ـعليه السّلامـ عرض مىكرد: « به حق مادرت، زهرا از شمر شفاعت مكن!» از ايشان پرسيدند: «مگر حضرت از شمر هم شفاعت مىكند؟ جواب مىداد: «امكان دارد؛ زيرا اين ها مظهر رحمت پروردگارند.«
برگرفته از سایت آیت الله بهجت (ره)
یک سخنی از علامه امینی نقل کردند، که انسان را منقلب می کند
ما یک «الغدیر» می شنویم و خیلی گذرا عبور میکنیم. یازده جلد چاپ شده و یازده جلدش چاپ نشده است.
سلامتی و طول عمر باعزت آقا و همه علما و کوری چشم منکرین وبدخواهان صلوات.
نردبان اقرار به گناه
در قرآن کریم ، ذات اقدس اله به ما فرمود : شما باید وسیله ای فراهم بکنید که از آن مدد بگیرید و به خدا واصل بشوید. وسیله ، برای وصول است ! این سبب و این نردبان برای آن صعود است ، وابتغو الیه الوسیله(1). آنگاه وسیله را در ادعیه ، در مناجات ، در روایات برای ما مشخص کرده اند. بهترین وسیله و عالی ترین وسیله (توحید) است که انسان ، موحد باشد. توسلت الیک بربوبیتک (2). اعتقاد به عبودیت خویش و ربوبیت خدا بهترین وسیله است . و برای اینکه انسان به این توفیق راه پیدا کند ، اقرار به گناه را به عنوان وسیله با مولای خود در میان می گذارد . خود این اقرار به گناه وسیله است. در مناجات شعبانیه چنین آمده است : خدایا ! تو که دستور داده ای ما به طرف تو وسیله ای اتخاذ کنیم . و قد جعلت الاقرار بالذنب الیک وسیلتی (3) . من هیچ نردبان و وسیله ای ندارم ، مگر اینکه اقرار می کنم بد کرده ام! اقرار به گناه نردبان خوبی است و از غرور آدم می کاهد. انسان را به توبه وا می دارد و وقتی انسان اقرار کرد و تصمیم گرفت توبه کند ، کم کم شامه اش باز می شود. این حالت زکام معنوی او برطرف می شود. وقتی انسان زکام نداشت ، سرما خورده نبود ، هم بوی بد را استشمام می کند هم بوی خوب را ! بوی خوب و شیوای عبادت و استغفار به شامه اش می رسد ، بوی بد گناه هم به شا مه اش می رسد. بپذیرید خیلی از ما زکام زده ایم ، سرما خورده ایم ، شامه ما بسته است وگرنه دیگران هم بو کنند آنچه را که یعقوب بو کرده است ! گفت : انی لاجد ریح یوسف لولا ان تفندون(4) . اینکه ذات اقدس اله در قرآن کریم از زبان آن پدر پیر گفت : من بوی یوسف را استشمام می کنم کسانی که پیراهن یوسف را حمل می کردند ، چون شامه آنها بسته بود بوئی را استشمام نکردند ، ولی از فاصله هشتاد فرسخی پدر پیر شامه اش باز است ، بوی یوسف را استشمام می کند.
یوسف فاطمه سلام الله علیها که از آن یوسف معطر تر است!!
اینکه ما بوی یوسف فاطمه سلام الله علیها را استشمام نمی کنیم ، برای آن است که زکام زده ایم ! گناه مجاری شامه ما را می بنندد. نه بوی خوب استغفار را استشمام می کنیم و نه لذت می بریم نه بوی بد گناه را استشمام می کنیم و نه از او منزجریم.
این از بیانات نورانی رسول خداست صلی الله علیه واله وسلم که به ما فرمود :تعطرو بالاستغفار لاتفضحنکم روائح الذنوب(5). ( با استغفار خود را معطر کنید تا بوی بد گناه شما را رسوا نکند. بالاخره گناه بدبو ، روزی انسان را رسوا می کند. همه که مثل ما زکام زده نیستند ، شامه همه بسته نیست! بسیاری از جوانها ، از خواهران و برادران با شامه باز استشمام می کنند. جامعه ای که شهید داده است ، معطر است ، جامعه معطر و خوشبو هم بوی خوب دارد ، هم بوی خوب را استشمام می کند... اگر ما نتوانستیم استشمام کنیم ، خیلی ها هستند همان ها که شهید داده اند ، همانها هم بوی شهادت را استشمام می کنند. 6
۱مائده 35
۲المصباح الکفعمی 558
۳بحارالانوار ج 91 ص 97
۴یوسف 94
۵وسائل الشیعهج 16 ص 70
۶سخنرانی آیت الله جوادی آملی مشهد مقدس مرداد 76
و سیعلم الذین ظلمو ای منقلب ینقلبون...
آجرک الله یا صاحب الزمان.
(یا لثارات الحسین)
تخریب حرم دردانه حضرت ابا عبدالله الحسین(علیه السلام) حضرت محسن ابن حسین (علیه السلام) توسط جنایتکاران وحشی و بی صفت وهابی را به شدید ترین شکل محکوم می نماییم و به جامعه وبلاگ نویسان مذهبی و عموم شیعیان این هشدار را می دهیم که در صورت سکوت در برابر این جنایت مطمئن باشید روزی می آید که کربلا هم مثل بقیع می شود.هیهات!!!
امام باقر (عليه السلام):
مَنْ
أحْیا لَیْلَةَ القَدْرِ غُفِرَتْ لَهُ ذُنوبُهُ ولَوْ کانَتْ ذُنوبُهُ
عَدَدَ نُجُومِ السَّماءِ ومَثاقِیلَ الجِبالِ ومَکایِیلَ البِحارِ.کسی که شب قدر را زنده دارد، گناهانش آمرزیده شود، گر چه به عدد ستارگان آسمان و سنگینی کوهها و وسعت دریاها باشد.
آنکس که تورا شناخت خود را چه کند//////// فرزند و عیال و خانمان را چه کند
دیوانه کنی ، هردو جهانش بخشی؟!//////// دیوانه تو هر دو جهان را چه کند؟
ضیافت الله مبارک
شخصی به نام شیخ غلامرضا کسائی ، خادم مدرسه علمیه در تبریز بود ، و اخلاقی بسیار نیک نسبت به طلاب داشت و انسان وارسته ای بود و صادقانه برای سربازان امام زمان علیه السلام خدمت می کرد .
یکی از طلبه ها گفت : شبی از اتاق بیرون آمدم و دیدم اتاق کوچک این خادم چنان نوری دارد که روشنایی آن ، غیر از نورهای عادی است !جلو رفتم و فهمیدم با شخصی در حال سخن گفتن است !صدای خادم را می شنیدم اما صدای طرف مقابل را نمی شنیدم .
بعد از مدتی نور تمام شد ! جلو رفتم و در زدم .
خادم پرسید : چکارداری ؟
گفتم : چه کسی اینجا بود ؟
چیزی نگفت .
گفتم : یا ماجرا را بگو یا فریاد می زنم و همه طلاب مدرسه را خبر می کنم ! کمی فکر کرد و با آنکه خیلی کم حرف بود ، گفت : می گویم ولی قول بده که تا روز جمعه چیزی از این ماجرا به کسی نگویی . من قول دادم .
آنگاه گفت : در روز جمعه یکی از ابدال می میرد و حضت ولی عصر علیه السلام به من فرمودند که می خواهیم تو را به جای او قرار دهیم! روز جمعه آماده باش !
این طلبه گفت : آن شب ، شب چهارشنبه بود . روز چهارشنبه و پنجشنبه مراقب او بودم ، دیدم بسیار عادی رفتار کرد تا اینکه جمعه شد .
از طلوع فجر بطور جدی مراقبش بودم .
دیدم باز هم کارهایش عادی و معمولی است .
ساعت ده صبح لباسها و کفش هایش را شست ، سپس وضو گرفت ، و نزدیک ظهر دفعتا غیب شد .
من ناگهان فریاد زدم و همه طلبه ها جمع شدند . گفتم : شیخ غلامرضا چه شد ؟
گفتند : حتما بیرون رفته و بر می گردد !
گفتم : نه ! بلکه او رفت که رفت ! سپس ماجرا را بیان کردم !
(حدیث وصال ص 120 )
(نقل از سایت مرحوم آیت الله بهجت)
ثواب این عمل قلیل را هدیه میکنم به روح عموی شهیدم ، شهيد موسي شعباني كه پس از 8 سال جنگ در جبهه های حق و تحمل مجروحیت های فراوان عاقبت در سال 1367 در منطقه پاسگاه زید در خاک عراق به مراد دلش رسید و در ذیل پرچم حضرت ابا عبدالله الحسین ، عباس گونه درحالی که دست را مشت کرده و به سمت آسمان برده بود با ذکر یا حسین مرغ روحش به دیدار حضرت محبوبش شتافت . اللهم الحقنی بالصالحین.امین.